วันนี้เป็นวันสุดท้ายที่ได้เจอพวกเค้าในรูป :’( เศร้ามากมาย เรามารู้จักกัน ยังรู้สึกดีกับพวกเค้ามากกว่าเพื่อนที่โรงเรียนอีก(เวร๕๕) จริงๆยังมีอีกหลายๆคนที่เรารักมากมายที่ไม่ได้อยู่ในภาพนี้ Marianna , Joël, Estéphania etc… เราจะคิดถึงพวกเค้าขนาดไหนวะ คิดไม่ออก นี่ขนาด ปีนึงเจอกันแค่สี่ห้าครั้ง แต่เป็นความทรงจำที่ดีมากๆๆ แบบทำให้รู้ว่าคนฝรั่งเศสแม่งเป็นยังไง๕๕๕๕ แม่งเด็กแลกเปลี่ยนทุกคนเฟรนด์ลี่มาก บางทีอาจจะดูมีน เวลาพูดภาษาอื่นที่ไม่ใช่ฝ.กับเพื่อนชาติเดียวกัน แต่เราก็เข้าใจว่าแบบแหม เจอเพื่อนชาติเดียวกันทั้งที เป็นชั้นชั้นก็พูดไม่หยุดล่ะวะ  แต่ประชุมครั้งนี้แบบทุกคนพูดฝ. เราก็แบบรู้สึกดีกว่ามาก แบบคุยกันได้หน่อยอะ เราคุยกันเรื่องเดียวกัน แต่เราก็แอบโง่เวลาเค้าคุยกันเรื่องเพลง กูไม่รู้จักค้าาา ห่า๕๕๕ แต่ซีรีย์นี่อย่าให้เซด จัดมา ฮ่าๆๆๆๆ

นั่งระลึกความหลังกับจอร์แดน เพื่อนที่เจอกันในเฟซบุ้คก่อนไป แล้วดันได้นอนห้องเดียวกันวันแรกที่ถึงปารีส แล้วก็คุยกัน(เป็นอังกฤษ)นานมากมาย แล้วเค้าก็เข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง วันนี้เค้ามาสารภาพ๕๕๕๕ หนิงก็รู้ตัวแหละว่าตอนนั้นและตอนนี้สำเนียงอังกฤษแย่สัดๆ ติดคนฝรั่งเศสแล้ว พูดอังกฤษสำเนียงฝรั่งเศส แม่งงงงง

ก็ไม่มีอะไรจะพูด แต่ เป็นความทรงจำที่ดีมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

JE VOUS AIME FORT! <3

เซงอะ ได้อยู่ ๖๔ มีเอมี่กับไอซ์ กับแก๊งสส. และเด็กกิฟต์ไทย อยากอยู่กับน้อยหน่อยยยย :’( เส้าจัง ปีที่แล้วน่าจะอยู่ แล้วปีนี้น่าจะมา :(((( เซงงงงงงงงงงงอะ ไม่อยากกลับไทยแล้ว ไม่อยากไปโรงเรียน :’( มันต้องแย่แน่ๆๆ แต่ไม่รู้ อาจจะโอเค ที่ไม่ได้อยู่ห้องเดียวกับพวกนั้น ที่เคยด่าๆไป แต่สงสารน้อยหน่อยต้องอยู่กับพวกเค้า  จริงๆหนิงอยู่กับเอมี่กับไอซ์ก็โอเค แต่คิดถึงน้อยหน่อยและพลอย พลอยเรานึกว่าเราเป็นพรหมลิขิตกัน ทำไมมาพรากจากกันตอนมอหกล่ะ ไม่จริงงงง :’(

ตอนอยู่เซนต์โยก็ต้องเซงทุกปี เพราะไม่เคยได้อยู่ห้องเดียวกับแพมอีกเลยตั้งแต่มอหนึ่ง เลวร้ายมากมาย มอหนึ่งก็เซงๆ แต่ก็โอเคอยู่กับไหม มอสองมีแก๊งใหม่ที่ตอนนี้แตกสลาย ฮ่าๆเหลืออยู่กับนุ้ยแนน  มอสามอยู่กับแนนกับจิ โอเคเลย แต่โดนจับแยกนั่งงง เลวร้าย

เซ็งมากมายเรื่องห้อง ทำไมไม่ให้เลือกเอง ถามแค่นี้แหละะะะะะ

บ่นอีกแล้ว

อีกหนึ่งเดือน กลับไทยแล้วนะทุกคนน มายืนรอต้อนรับที่สนามบินด้วย ฮ่าๆๆ ดูยิ่งใหญ่

วันนี้วันเกิดตัวพ่อ ก็กินเค้กลูกแพรไป แหยะ แต่เค้าชอบ ก็วันเกิดเค้า หยวนๆ ไม่ได้ซื้อไรให้เลย ก็ไม่มีรมณ์ หน่าหน่า ให้เน็กไทจิมทอมสันไปแล้วตอนขามา ถือว่าของขวัญวันเกิดละกัน (ซึ่งเค้าไม่เคยใส่ เวร๕๕)

อาทิตย์สุดท้ายที่อยู่กับพวกเค้า ต้องไปงานแต่งงาน ก็เก๋ดีนะ เลี้ยงส่งด้วยการไปงานแต่งงาน เค้าก็ถามว่าอยากไปมั้ย รู้ว่าไปคงจะเบื่อ แต่ก็ไปแหละ อยากรู้ว่างานเค้าเป็นยังไง ฮิฮิ เผื่อจะจัดกับสามีในอนาคต ฮิฮิ (จะหาได้มั้ย)

เซ็นทรัลเวิลด์ไหม้หมดแล้ว แล้วหนิงจะไปเดินเล่นที่ไหน :’( แต่ก่อนหน้านี้ช่วยขับเคลื่อนโครงการ Let’s clean project ของคุณการะเกด โดยการอินไวท์ไปจิกเพื่อนๆพี่ๆน้องๆ ซึ่งได้รับการตอบรับบ้างไม่ได้บ้าง แต่สุดท้ายก็ดูดีและโอเคมาก จากที่เห็นในรูป อยากไปด้วยจริงๆ แต่อยู่ไกลลลลลลล

และตอนนี้เจ็บคอจังงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง

ทำซ้อมจิ้มนิ้วตัวเอง โอ้ยเจ็บ จิ้มเข้าไปตรงซอกเล็บพอดี เป็นจุดที่ประสาทรับรู้ได้มากที่สุด แล้วเจ็บที่สุด (ดูมาจาก prison break season 4 อินหนักและ๕๕) ความจริงไม่ได้เจ็บขนาดนั้น ๕๕๕๕

ตะกี้เพิ่งดูเรื่อง 24 episode 21 จบ แล้วแบบพระเอกโหดมากอะ ทำร้ายผู้ร้ายโดนไม่จำเป็น ปกติพระเอกไม่ใช่คนแบบนี้ เราว่ามันใกล้จะจบอวสารจริงๆแล้วมั้ง เพราะคงทำให้พระเอกโหดเว่อๆ จนบ้า จนโดนทุกคนแบนไรงี้ (น้าน เดาไปเรื่อย) ใกล้จบซีซั่นแล้ว แต่ดูเหมือนเรื่องไม่ได้ลึกลับซับซ้อนไรเลย ไม่หักมุม แต่ก็ไม่แน่ อาจจะหักมุมตอนสุดท้าย ภายในตอนเดียว พระเอกตาย ไรงี้ ๕๕๕ (ใครไม่รู้จัก รีบไปหาดู มี ๘ ซีซั่นแล้ว ดูตาแหกกกกกก)

วันนี้ออกไปข้างนอกกับโฮส ไปดูบันจี้จัมพ์ กับเครื่องเล่นไรทำนองนี้ แต่ไม่เจ๋งเท่าตอนที่เราไปนิวซีแลนด์ ที่นิวสวยกว่ามากมาย แม่น้ำสีฟ้า แล้วกว้างๆ ที่นี่เป็นวิวเนินเขา กับ”คลอง” ฮ่าๆ เล็กๆนิดเดียว ขุดเองอีกต่างหาก

อยากกลับไปนิวมาก ๗ปีมาแล้ว เร็วมาก ความประทับใจยังตราตรึง เป็นการเที่ยวต่างประเทศครั้งแรกในชีวิตด้วยมั้ง สัญญากับตัวเองว่ากลับไทยไปแล้วจะไปฝึกอังกฤษ เพื่อกลับไปนิวเอง อีกครั้ง ฮ่าๆๆๆ ไปอยู่กับแกะะะะะ

ตอนนี้ก็ใช้ชีวิตไปเรื่อยๆ ไม่เครียดไม่ซีเรียส เลิกพยายาม มุ่งหน้ากลับบ้านอย่างเดียว๕๕ ที่จริง ยังอยากอยู่ที่นี่ต่อเลย แต่ขออยู่กับคนที่เรารักได้ไหม ให้เพื่อนหนิงทุกคนย้ายมาที่นี่ มาอยู่ด้วยกัน ไม่อยากกลับไทยไปเหนื่อย เรียนงกๆๆๆ อยู่นี่แบบสบายใจ ไม่ต้องคิดอะไรมาก(หมายถึงเรื่องเรียน) อยากมีโมเม้นที่แบบ อยากทำไรก็ทำ มีคนที่เรารักให้ไปด้วยกัน ไรงี้ อยู่นี่ ความจริงแล้วคือเหงาจัง ไม่มีคนที่เรารักอยู่ด้วย   ส่วนกับพวกเค้าก็ไม่อะไรแล้ว ไม่อยากโทษใคร โทษตัวเองที่ไม่พยายาม ช่วยไม่ได้ ก็ฉันเป็นของฉันอย่างนี้ :’( ก็ขอให้เราลาจากกันดีๆ ขอบคุณมากสำหรับที่ซุกหัวนอนเป็นเวลา ๑๐ เดือน และอาหารประจำวัน

วันจันทร์ ทะเลาะกับเพื่อนด้วย ไม่ได้เชิงทะเลาะ แต่โกรธพวกมัน ถึงตอนนี้ยังไม่ได้คุยกับพวกมันเลย หยิ่งไง๕๕ แต่คิดๆไป แม่ง ก็เฟคๆใส่ไปหน่อย ดีกว่ากลับไทยไปไม่เหลือเพื่อนฝ.ไว้คิดถึงเลย  เออ วันจันทร์หน้านี้ก็คงจะยิ่มใส่พวกเค้าเหมือนเดิม เบื่อความรู้สึกที่ไม่เท่าเทียมกับคนที่นี่ เราด่าพวกมัน แล้วมันยังขำเลย ล้อเลียนสำเนียงอีก เลยรู้สึกแย่ แบบ โอเค กูไม่เหมือนพวกมึง กูยอมแพ้ กลับไทยดีกว่า  รู้ว่าแบบก็เป็นธรรมดาที่เค้าจะขำ แต่บ่อยๆก็รู้สึกแย่นะ

จองตั๋วดิสนีย์แลนด์ ปารีส ไปเรียบร้อยแล้วววว เยยยยย่ บังคับพ่อแม่ให้ไป เป็นลูกที่เลวมากมาย๕๕๕ พวกเค้าเพิ่งไปดิสนีย์แลนด์ โตเกียว มาเมื่อตอนสงกรานต์ ๕๕๕๕๕๕ แต่หนิงก็ไม่แคร์ ก็อยากไปอ้ะ แล้วนอกนั้นก็ไม่รู้จะไปเที่ยวไหนดี คงในปารีส และอีกนิดหน่อยในนอร์มองดี แต่นอรมองดีไม่สวยอะ น่าเบื่อ มีแต่ทุ่งๆ และฝนตกพรำๆตลอดเวลา หวังว่าตอนหน้าร้อนจะสวยยยยย แล้วไม่รู้แล้วจะไปไหนดี แนะนำหน่อยสิ (คือจะพักที่ปารีส แล้วนั่งรถไฟไปกลับเอา)

จริงๆอาทิตย์นี้สบายมาก ไปโรงเรียนแค่วันจันทร์วันเดียว วันอังคาร-พุธ ไปสอบ DELF (ง่ายมากมาย บีมบอกว่าเพราะเป็น version scolaire เพื่อนักเรียนไรงี้) ก็คือไปสอบที่ Caen เมืองหลวงของรัฐเรา แล้วก็พยายามจะโกง Tram แบบเราจะนั่งไปลงกลางเมืองเพื่อซื้อแซนวิช แล้วนั่งต่อไปสถานีรถไฟ เพื่อขึ้นรถบัส แล้วแบบมันก็เปลืองใช้ปะ ต้องจ่ายสองรอบสามรอบ รอบแรกก็จ่ายปกติ แล้วรอบสองไม่อยากจ่าย นึกขึ้นได้ เออมีบัตรรถบัส อาจจะใช้ได้ (คือเข้าไปแล้วมันจะมีให้แปะบัตรเหมือนบีทีเอสอะ แต่คืออยู่ในรถไฟเลย) เลยลองใช้ดู แม่งใช้ได้จริงๆว่ะ๕๕๕ ตอนแรกก็ไม่ได้คิดไร ถ้าไม่ได้ก็ช่างมัน กะโกงไง๕๕๕ เพราะแบบนึกภาพนะ คนก็เยอะๆ ให้แปะบัตรเอง เป็นใครก็โกงวะ

นั่งๆไปสามนาที มีเจ้าหน้าที่มาขอตรวจบัตร !!!! เกือบซวยมั้ย๕๕๕ ถ้าเกิดบัตรรถบัสใช้ไม่ได้ทำไงเนี่ย ซวย๕๕๕ (คือบัสรถบัสเรา จะแถม tram ให้ ๑ชั่วโมง กี่รอบก็ได้ ต่อ๑ครั้งในการขึ้นรถบัส)  ก็เลยเออ โชคดีไป๕๕๕ วันพุธ ไม่เข็ด ทีนี้รู้และว่าบัตรใช้ได้ เลยใช้เพื่อออกจากมหาลัยที่ไปสอบ ไปยังกลางเมืองเพื่อกินข้าว แล้วกระแดะไม่อยากกลับบ้าน เลยเดินเล่นในเมือง แล้วทีนี้ พอขากลับจะนั่งออกจากเมืองไปสถานีรถไฟ ก็ใช้บัตรรถบัสเหมือนเดิม แล้วมันขึ้นว่าหมดเวลาแล้ว (คือเดินเล่นเกิดหนึ่งชั่วโมง) แต่หนิงก็ไม่แคร์สื่อ ทำเป็นเนียนๆ เดินไปนั่ง๕๕๕๕ แล้วก็ไม่มีคนมาตรวจ โชคดีไปอีก๕๕๕

แล้วคือจริงๆ บัตรรถบัสหนิง โฮสเติมให้ เพื่อขึ้นไปกลับ บ้าน-โรงเรียน ไรงี้ แล้วคือเมืองหลวงมาบ้าน ก็คือระยะทางพอๆกัน(เมืองหลวง-บ้านไกลกว่าสองสามสถานีไรงี้) แต่คนละทิศทาง คือบ้านหนิงอยู่ตรงกลางเก็ตปะ แบบ โรงเรียน – บ้าน – เมืองหลวง แบบนี้ แล้วที่นี้ ก็อยากรู้อีกว่า บัตรรถบัส มันจะกำหนดสถานีเลยมั้ย หรือว่าแค่นับระยะทาง หนิงก็เก๋ๆ ขึ้นที่เมืองหลวง ใช้บัตรแปะเลยย ปิ๊บบบ ผ่านด้วย ๕๕๕ แล้วพอจะลง โชวเฟอร์ก็จำไม่ได้แล้วว่าเราขึ้นจากไหน๕๕๕๕๕๕

คือแบบประสบการณ์การโกงรถบัสนี่เยอะมาก เวลาวันพุธ จะขึ้นจากโรงเรียนไปเมืองหลวงงี้ ก็ใช้บัตรใบนี้แหละ ปิ๊บบผ่าน จริงๆมันเพื่อไปลงที่บ้านช้ะ แต่เราก็ไม่ลงไง นั่งต่อไปเมืองหลวงเลย โกงตลอดกู ๕๕๕๕

เราว่า ชาติหน้าต้องเกิดมาอยู่ในประเทศที่เป็นอาณานิคมฝ.แน่ๆ ไปโกงเค้าไว้เยอะ๕๕๕ แม่ง ก็แพงนี่หว่า บัสเหี้ยไรเป็นร้อยๆ

พูดๆไปแล้วนึกถึงเรื่องกาลิเลโอ ฮ่าๆๆ เดี๋ยวไว้ไปปารีสต้องลอง (Y) (เลวมากกกก๕๕๕๕)