วันที่ออกจากนอร์มองดี ทุกอย่างดูผ่านไปอย่างรวดเร็ว บอกลาเค้าด้วยความไม่ซึ้ง นั่งรถไฟมารับพ่อแม่ ลากกระเป๋า ๔ใบ ข้ามเทอมินัลมาด้วยตัวเอง เสร็จก็พาพวกเค้าถ่อเมโทรไปโรงแรม แทบตาย จากนั้นก็ใช้ชีวิตในปารีส ลิล และ บอกโด ดีบ้างเหนื่อยบ้าง เที่ยวไปทะเลาะไป ตามประสาครอบครัวนี้

ขึ้นเครื่องการบินไทย แต่ความรู้สึกแรกที่อยู่กับคนไทยเยอะๆ เครื่องบินดีกว่าตอนขามา นักบินก็ดูเก่ง ขึ้นลงนิ่มเชียว ก้าวแรกที่ลงจากเครื่องบิน…อือหืมมมมมมมมม นี่มันกลิ่นฝนเมืองไทย!!! (ทั้งๆที่ฝนไม่ตก๕๕๕๕)

ถ่อแท็กซี่ ถึงบ้าน ตอนแปดโมง พ่อแม่เริ่มงานพอดี หนิงโดนทุกคนทักว่า หนุงหนิง อ้วนขึ้นนะเนี่ย ..

ทุกอย่างดูคุ้นเคยและแปลกไปในเวลาเดียวกัน คนเดิมๆในชีวิตย้อนกลับเข้ามา  ป้ายที่เขียนเป็นภาษาไทยดูแปลกไป airport link วิ่งแล้ว บ้านเสียงดังเหมือนเดิม แต่กว้างใหญ่ และร้อนขึ้น มีเครื่องออกกำลังกายโผล่มาหนึ่งเครื่อง …

ยังมีค.สุขดี ณ จุดนี้ แต่รู้สึกได้ว่าอาทิตย์หน้านรกของจริง ไปรร. แค่นึกถึงสภาพอากาศก้ร้อนเหี้ยๆ ขนาดในบ้านยังร้อน ต้องเข้าห้องแอร์ตลอดเวลา ตายห่าาาาาาา ไม่อยากคิดดดดดดดดดด พรุ่นี้ไม่ก็มะรืน จะไปรร. โผล่ไปเซอรไพรส์เพื่อน คิคิว่าแต่เข็มพระเกี้ยวอยู่ในวะ กระโปรงจะใส่ได้มั้ย เอิ่ม…